ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΩΝ ΤΥΠΟΥ

  

Η ΔΑΣ χαιρετίζει τους συναδέλφους και τις συναδέλφισες στα πρακτορεία Τύπου, που έλαβαν μέρος στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου Δ.Σ. στο σωματείο μας. Η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων αποτελεί την πραγματική δύναμη στο συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε ένα ακόμα αποφασιστικό βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση.

Οι εργαζόμενοι στα πρακτορεία, έδωσαν για μια ακόμη φορά την απόλυτη πλειοψηφία στις ταξικές δυνάμεις που στηρίζονται από το ΠΑΜΕ, αφού στους 448 εγγεγραμμένους η ΔΑΣ πήρε 269 ψήφους (7 έδρες), η «Αυτόνομη Παρέμβαση» 77 (2 έδρες) και το ψηφοδέλτιο του τραμπούκου της εργοδοσίας με το όνομα «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ» 11 (0 έδρες).

Χαιρετίζουμε ιδιαίτερα τους συναδέλφους που όλον αυτόν τον καιρό δούλεψαν πλάι μας, που συγκροτήσαμε το ψηφοδέλτιο με 61 υποψηφιότητες από όλους τους χώρους δουλειάς και όλα τα τμήματα. Ο αγώνας συνεχίζεται και τους καλούμε να συνεχίσουν να στηρίζουν τη δράση του σωματείου, στις πρωτοβουλίες που θα πάρει το επόμενο διάστημα, με πρώτη την εκλογή Σωματειακών Επιτροπών σε κάθε χώρο δουλειάς. Έρχονται νέα αντεργατικά μέτρα από την συγκυβέρνηση που θα θελήσουν να τα περάσουν βαφτίζοντας το «μαύρο – άσπρο». Έρχεται νέο μνημόνιο, νέες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στα εργατικά δικαιώματα, νέα χαράτσια. Κανείς δεν μπορεί να μένει αμέτοχος.

Οι εργαζόμενοι στα πρακτορεία, έχουμε δώσει μάχες και γνωρίζουμε ότι χωρίς αγώνα δεν μπορούμε αποκρούσουμε την επίθεση και να ανακτήσουμε τις απώλειες που μας έχουν επιβληθεί από την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της.

Το νέο Δ.Σ. θα συνεχίσει στον ίδιο αταλάντευτο δρόμο της ρήξης και της ανατροπής αυτής της πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μας, στέλνοντας τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους στον Καιάδα.

Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά, με κλιμάκωση, τον αγώνα για την υπογραφή νέας ΣΣΕ, για ασφαλείς συνθήκες εργασίας, για να πληρωνόμαστε στην ώρα μας, για την διασφάλιση των θέσεων εργασίας.

Επόμενος σταθμός το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στις 11 Ιουνίου, στις 19:30 στην Ομόνοια, ενάντια στο νέο μνημόνιο.

Θα συναντηθούμε στους δρόμους του αγώνα.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΙΘΟΓΡΑΦΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ 

Αθήνα 28 – 05 - 2015

ΠΡΟΣ: Γραμματεία Διασωματειακού

ΘΕΜΑ: Άμεση συνεδρίαση του Διασωματειακού

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κλείσει συμφωνία με τους δανειστές που θα φέρει νέα αντιλαϊκά μέτρα. Ετοιμάζεται νέο μνημόνιο, που θα υποθηκεύσει εκ νέου τα δικαιώματα των λαϊκών οικογενειών. Θέλουν τον λαό συνένοχο, να στηρίξει την συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αντιδράσει. Το ΠΑΜΕ διοργανώνει συλλαλητήρια διαμαρτυρίας σε όλη την Ελλάδα, την Πέμπτη 11 Ιούνη, ενάντια στα νέα μνημόνια, σαν μια πρώτη απάντηση.

Ζητάμε άμεση συνεδρίαση του διασωματειακού, ώστε να πάρει απόφαση συμμετοχής στο συλλαλητήριο της Αθήνας. 

«Δεν φταίει πάντα η κακιά η ώρα…»

Το Δ.Σ. του Σωματείου καταγγέλλει το νέο εργοδοτικό έγκλημα στα ΕΛΠΕ, που έχει μέχρι στιγμής απολογισμό, 3 νεκρούς συνάδελφους εργάτες, και άλλους 3 τραυματίες.

Για το εργατικό ατύχημα στα ΕΛΠΕ δεν φταίει αποκλειστικά το στιγμιαίο λάθος κάποιου συναδέλφου. Η εντατικοποίηση της δουλειάς, οι ατέλειωτες ώρες και τα μεροκάματα φτώχειας κρύβονται πίσω από το βίαιο εργοδοτικό έγκλημα. Θέλουν τους εργάτες αναλώσιμους. Δεν τους νοιάζει αν θα γυρίσουν στο σπίτι τους, στην οικογένειά τους, στα παιδιά τους, αν θα γυρίσουν όρθιοι ή στο αναπηρικό καροτσάκι. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της ανάπτυξης που θεριεύει τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, και στο χώρο των πετρελαίων. Αυτά είναι τα αποτελέσματα των μέτρων που πάρθηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις που κατακρεούργησαν την όποια προστασία υπήρχε στην ασφάλεια της ζωής των εργαζομένων, της υγείας κλπ. Τέτοια μέτρα θα περιέχει και η νέα συμφωνία που ετοιμάζεται να υπογράψει η κυβέρνηση με την ΕΚΤ, το ΔΝΤ. Το νέο εργοδοτικό έγκλημα αποδείχνει για μια ακόμη φορά ότι δεν συμβαδίζουν κέρδη και δικαιώματα εργαζομένων, ακόμα και η ζωή τους.

Αυτά τα γεγονότα δεν αφορούν μόνο τους εργάτες των ΕΛΠΕ.

Στο κλάδο μας έχουμε άπειρα περιστατικά εργατικών ατυχημάτων. Σχεδόν όλοι μας αν όχι παθόντες, είμαστε μάρτυρες εργατικών ατυχημάτων. Είμαστε καθημερινά εκτεθειμένοι σε διάφορα χημικά, χειριζόμαστε βαριά μηχανήματα. Κατά τη διάρκεια της κρίσης έγιναν εκατοντάδες απολύσεις συναδέλφων, που είτε δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ, είτε αντικαταστάθηκαν με νέο, φτηνό εργατικό δυναμικό. Η εντατικοποίηση της εργασίας στο κλάδο χτυπάει κόκκινο. Πολλοί χώροι δουλειάς έχουν κόψει την δεύτερη ή τη τρίτη βάρδια, με συνέπεια όταν υπάρχει αυξημένος φόρτος εργασίας να δουλεύουμε 12ώρα, 14ώρα, μέχρι και 16ώρα. Τα μέτρα ασφαλείας εργαζομένων στους περισσότερους χώρους δουλειάς είναι ανεπαρκή. Σε όσους χώρους δουλειάς έχει κάνει έλεγχο το Σωματείο μαζί με την Επιθεώρηση Εργασίας, δεν έχει βρει λιγότερες από 10 παραβάσεις που να αφορούν την ασφάλεια των εργαζομένων. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη κατρακύλα των μισθών μας μετά τη λήξη της Κλαδικής Σύμβασης αποτελούν αιτίες εργατικών ατυχημάτων. Αυτό γιατί συνάδελφοι, υγιείς δεν είσαι μόνο όταν γυρνάς σπίτι σώος από τη δουλειά. Υγιείς είσαι όταν δεν έχεις κάθε μέρα το άγχος της απόλυσης, όταν μπορείς να περνάς ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια σου, όταν έχεις ελεύθερο χρόνο για σένα. Αντί αυτού, σήμερα, σκεφτόμαστε πως θα πληρώσουμε το νοίκι, τη ΔΕΗ, το νερό, το τηλέφωνο, τα χαράτσια, τα φροντιστήρια των παιδιών, και όταν ξεμπερδεύουμε μ’ αυτά σκεφτόμαστε πότε θα ξαναπληρωθούμε για να βγει ο επόμενος μήνας…

Δεν φταίει «η κακιά η ώρα» λοιπόν, όταν τσακιζόμαστε συνάδελφοι, όπως ισχυρίζονται οι εργοδότες. Δεν φταίει «η κακιά η ώρα», όταν πάμε για δουλειά και βλαστημάμε πως θα τα βγάλουμε πέρα μεροδούλι, μεροφάι, και από πάνω η εκάστοτε εργοδοσία μας κυνηγάει με το χρονόμετρο για το πότε θα βγει η δουλειά…

ΛΥΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Σήκωσε κεφάλι συνάδελφε! Δεν είσαι μόνος σου, δίπλα σου είναι το σωματείο σου, έλα να οργανώσουμε μαζί την πάλη! Τα μέτρα ασφαλείας δεν είναι αμελητέο ή δευτερεύον ζήτημα. ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ!

Έλα να δώσουμε μαζί τη μάχη για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Λύση δεν είναι μόνο να τα κουβεντιάζεις, αλλά να πάρεις μέρος στην οργάνωση της πάλης! Μόνο συλλογικά θα λύσουμε τέτοια προβλήματα. Έχουν περάσει οι εποχές που με μια επίσκεψη της Επιθεώρησης Εργασίας και της Διοίκησης του Σωματείου οι εργοδότες συμμορφώνονταν σε τέτοια περιστατικά. Σήμερα η εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία έχει μεγαλώσει γιατί ο ανταγωνισμός μεταξύ των βουβαλιών έχει αγριέψει. Μπορούμε να απαντήσουμε όμως, με συλλογικό και ταξικά προσανατολισμένο αγώνα μπορούμε να αποσπάσουμε κατακτήσεις και στο σήμερα. Όσο είμαστε σκόρπιοι, θα μας κάνουν ότι θέλουν, μόνο αν συσπειρωθούμε στο σωματείο και παλέψουμε συλλογικά θα φοβηθούν οι εργοδότες, θα έχουμε κατακτήσεις, για τη ζωή που μας αξίζει, για μια ζωή με αξιοπρέπεια!  

Για τις καθυστερήσεις πληρωμών στο ΔΟΛ

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες του ΔΟΛ

Η εργοδοτική επιθετικότητα της Διοίκησης στο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Έχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια να ξεθεμελιώνει ένα ένα τα θεσμοθετημένα εργασιακά δικαιώματα. Αντίστοιχα μέτρα έχουν επιχειρήσει να περάσουν οι εργοδότες στα Πρακτορεία Άργος και Ευρώπη, όπως και στην Ίριδα. Τις μειώσεις μισθών διαδέχτηκαν οι απολύσεις και τώρα οι καθυστερήσεις πληρωμών.

Η εργοδοσία “βρίσκει και τα κάνει”, μιας και έχει σιωπηλό συμπαραστάτη και εκπροσώπους εργαζομένων σε Σωματεία και εργασιακή επιτροπή. Στο όνομα του να σωθεί η επιχείρηση, δέχτηκαν μειώσεις, αποχαιρέτησαν τους απολυμένους και τώρα βάζουν πλάτη ώστε να παγιωθούν καθυστερήσεις πληρωμών.

Το κλίμα αναμονής που καλλιεργείται από όλους τους συνδικαλιστές εκτός των δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, δίνει χρόνο στην εργοδοσία να κάνει τα σχέδιά της, να προετοιμαστεί για το πως με καλύτερο τρόπο θα απομονώσει τους εργαζόμενους για να τους κόψει δικαιώματα. Η εργοδοσία στο ΔΟΛ όπως και αλλού αξιοποιεί το νομοθετικό πλαίσιο των προηγούμενων κυβερνήσεων που με συνέπεια συνεχίζει και η τωρινή.  Σε αυτές τις συνθήκες, κάποιοι συνδικαλιστές αντί να λειτουργούν ως οργανωτές της πάλης μπροστά στα οξυμμένα προβλήματα, πετάνε το μπαλάκι στους εργαζόμενους, απαιτόντας να μην υπογράψουν μειώσεις όταν τους τεθεί ο εκβιασμός της απόλυσης. Αυτοί οι συνδικαλιστές αρέσκονται σε συναντήσεις παραγόντων με στελέχη της διοίκησης, καλλιεργώντας το κλίμα ανάθεσης έργου, δηλαδή «καθίστε εσείς φρόνιμα και δουλεύτε και εμείς που είμαστε καλοί διαπραγματευτές θα σας τα λύσουμε». Οι ίδιοι είναι μάστορες στο να παρουσιάσουν την υποχώρηση ως νίκη, γιατί τάχα αποφεύχθηκαν τα χειρότερα.

Μέχρι εδώ! Πρέπει να μπει ένα τέλος

στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Οι εργαζόμενοι πλέον έχουν θετική και αρνητική πείρα. Από τη μία βλέπουν την πλειοψηφία των εκπροσώπων στα σωματεία του τύπου να είναι παρατηρητές των εξελίξεων, από την άλλη τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ άλλοτε ως μειοψηφία και στις περιπτώσεις των Λιθογράφων και των Πρακτορείων Τύπου ως πλειοψηφία να δίνουν ανειρήνευτη μάχη.

Το πρόσφατο παράδειγμα του Σωματείου Εργαζομένων στα Πρακτορεία Τύπου, που ενώ δεν έχουν αποδεχτεί καμία μείωση, δίνουν απεργιακή μάχη για να υπογραφεί σύμβαση, πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα στη δράση μας. Εκεί το σωματείο δεν περίμενε να έρθουν τα χειρότερα, ούτε έστειλε τον κόσμο στο σπίτι του να περιμένει τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων. Με αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις περιφρούρησε τις απεργίες του με συμμετοχή εκατοντάδων εργατών.

Γιατί μόνο τότε έχει νόημα να διαπραγματεύεσαι με αξιώσεις να νικήσεις, όταν ο εργοδότης βλέπει ότι ο κλάδος είναι σε κινητοποίηση και αυτός κάθε μέρα που δεν κάνει πίσω, χάνει λεφτά.

Τώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να περάσει νέα αντεργατικά μέτρα με τη μάσκα της αριστεράς, πρέπει και εμείς να πάρουμε τα δικά μας μέτρα. Να κάνουμε δική μας υπόθεση την υπεράσπιση μισθών, θέσεων εργασίας και την καταβολή των δεδουλευμένων στην ώρα τους. Δεν υπάρχουν σωτήρες για να τους το αναθέσουμε, παρά μόνο μέσα από τη συλλογική δράση μπορούμε να έχουμε αποτελέσματα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι χωρίς τη δική μας δουλειά δεν μπορεί να τυπωθεί τίποτα, αρκεί να το πάρουμε απόφαση. Και πετυχημένες απεργίες είναι αυτές που ο εκδότης θέλει να βγάλει φύλο και δεν μπορεί, όχι αυτές που δίνει γραμμή ότι αύριο δε δουλεύουμε.

Τέρμα πια στις αυταπάτες οργάνωση και αγώνας απαλλαγμένοι από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

22/05/15